Przedziwny „Sezam”

Końskie. Fotografia pracowników na tle zabudowań odlewni. Siedzą od lewej:  Jan Dziubiński, Antoni Ławacz – dyrektor, Zygmunt Ławacz z córeczką Marylką, majster Władysław Brzozowicz, niżej Józef Rajski – „złota rączka”. Fot. 1932 r. z książki: Mój rodowód.

Michał Ławacz. Senior rodu Ławaczów

Wtedy w 1937 nie miałem swojego motoru, ale już jako uczeń propagowałem po swojemu motoryzację w Polsce. I dziś jeszcze, tj. w 2009 r. z przyjemnością siadam za kierownicą – Michał Ławacz. Fot. z książki: Mój rodowód. Michał Ławacz urodził się 27.09.1922 r. w Końskich w znanej

Ze wspomnień Powstańca 1863

Niekłań, cmentarz parafialny – mogiła Stanisława Dobrogojskiego „Grzmota”,  poległego pod Stefankowem. W głębi kościół św. Wawrzyńca. Fot KW. Pamiętam dobrze – jakby to wczoraj było. Poprzedniego dnia, 21 stycznia 1938 roku Pani w szkole powiedziała:

Końskie, ul. Krakowska, krzyż choleryczny

Końskie, krzyż „choleryczny” na ulicy Krakowskiej.  Tuż obok wspaniała lampa zasilana z koneckiej elektrowni.  Fot. z książki: Tadeusza Cichackiego, Jana Dębskiego i Andrzeja Fajkosza:  100 lat OSP w Końskich, Końskie 2000 r. Już samo znalezienie dobrej, starej

Dwór w Czermnie

Czermno, dwór od frontu. Nie poczesnym był z kształtu dworzec mego Dziadka,  w którym niegdyś się zrodził, dożył dni ostatka. Fot. Kazimierz Kulwieć z ok. 1911,  w: Wieś i miasteczko. Materiały do architektury polskiej, Warszawa 1916, (FBC). W połowie roku

Tereska od Hubala

Oddział majora Hubala z Tereską. W podpisie wymieniona miejscowość Anielin.  Fot. w zbiorach rodzinnych KW. Historia odnalezienia tej fotografii opisana jest w artykule:  Wąsosz k. Końskich. Leśniczówka Kamienny Krzyż W roku 2012 mija 70 lat od ostatniego potwierdzonego

Końskie i region po upadku Powstania Styczniowego

Nazwy niektórych miejscowości w powiecie koneckim zmieniono dopiero w 1926 roku.  Zawiadomienie starosty koneckiego z dnia 30 lipca 1926 roku. Dokument w zbiorach KW. Pozwolę jeszcze sobie zacytować z pokazanego dokumentu inne zmienione nazwy:  w gm.

Polskie armaty drewniane w Powstaniu Styczniowym

Drzeworyt sztorcowy z francuskiego tygodnika Le Monde Illustre, z 1863 r. w zbiorach KW Wobec braku ludwisarni w kraju i trudności w sprowadzaniu armat z zagranicy, bardziej pomysłowi konspiratorzy zaczęli sami wytwarzać działa drewniane. Już w obozie M. Langiewicza