Czermno, dwór od frontu. Nie poczesnym był z kształtu dworzec mego Dziadka,  w którym niegdyś się zrodził, dożył dni ostatka. Fot. Kazimierz Kulwieć z ok. 1911,  w: Wieś i miasteczko. Materiały do architektury polskiej, Warszawa 1916, (FBC). W połowie roku

Giełzów, fragment wsi. Foto. Paweł Kałwiński. Miejscowość Giełzów jest wioską położoną na skraju Wzgórz Opoczyńskich, stanowiących część makroregionu Wyżyny Przedborskiej. Od zachodniej strony sołectwa płynie rzeka Drzewiczka. Sołectwo wsi Giełzów leży w północno

Końskie, fot. Roch Baranowski 1925 rok. Teren wykopalisk archeologicznych  [ze zbiorów Ryszarda Cichońskiego] 17 czerwca 2011 roku na stronie konskie.org.pl ukazał się tekst „Końskie, wykopaliska archeologiczne w 1925 roku”. Powyższy artykuł opisuje badania

Fałków pojawił się w źródłach w 1303 roku, kiedy to właścicielami byli Doliwowie, zwani pierwotnie Szyrzykami, a potem Fałkowskimi. Pierwszym znanym dziedzicem był Stanisław Szyrzyk. Lokacja miasta za zgodą Kazimierza Wielkiego na prawie magdeburskim miała miejsce

Końskie, kwiecień 1925 r. Pan Ludwik Sawicki bada świeżo odkryte szkielety.  Opodal inż. Mirski. [ze zbiorów KW] W 1925 roku, w początkach kwietnia przyjechałem na ferie wielkanocne do Końskich. W drugim dniu po przyjeździe spotkałem na ulicy kolegę gimnazjalnego

Gródek stożkowaty w Wąglanach [gmina Białaczów, przy trasie 726 Opoczno – Żarnów] znajduje się na tyłach zabudowań mieszkalno-gospodarczych, wśród łąk na prawym brzegu rzeki Wąglanki. Obecnie jest to słabo już manifestujący się w terenie kopiec

Białaczów, położony w południowo–wschodniej części województwa łódzkiego, około 10 km na południe od Opoczna, znany jest nam przede wszystkim z klasycystycznego pałacu rodziny Małachowskich. Miejscowość wzmiankowana była już w źródłach pisanych pochodzących z pierwszej połowy XIII

Relikty średniowiecznej siedziby pańskiej w postaci tzw. grodziska stożkowatego w Petrykozach położone są na wyspie, pomiędzy ramionami rzeki Drzewiczki, około 320 m na południowy wschód od kościoła parafialnego p.w. św. Doroty. Obiekt wzmiankowany był przez Jana Długosza, który określił

Na niewielkiej elipsoidalnej wysepce (około 73×45 m) od strony południowej ulokowany jest budynek dworu. Naukowcy uważają, że wzniesienie dworu można datować na lata dziewięćdziesiąte XVI wieku z inicjatywy Andrzeja Modliszewskiego. W okresie zaś wcześniejszym funkcjonował prawdopodobnie

W całości rozpoznany został dwór w Kazanowie Starym koło Końskich. Po wynikach prac archeologiczno-architektonicznych wiemy, że anonimowy dotychczas pagórek, znajdujący się naprzeciwko zespołu klasztoru pobernardyńskiego, kryje w sobie relikty dość skomplikowanej przestrzennie obronnej rezydencji, wzniesionej,